“Polonya'yı İzmir Atatürk stadında dize getirmiştik. Bir anda kendimizi omuzlarda bulduk, otobüse kadar böyle geldik…
Otobüsün içinden dışarıyı seyrediyor, sevinç gösterilerini izliyordum. Birden çocuklar gördüm kalabalığın içinde. Yedi ila on dört yaşları arasındaki çocuklarımızı. Biri tam benim önümdeydi. Pencereyi açmamı istiyordu. İstediğini yerine getirdim. Ayakkabı bağımı istiyordu bu genç. Bir an gözlerim buğulandı. O anda gerçeğin sert ve kemikli eli ağır bir balyoz gibi başıma indi. Ayakları çıplak, üstü başı perişandı ama ayakkabı bağımı istiyordu.
Ayakkabı bağımla bu gencin yoksulluğu arasındaki bağı hiçbir güç bana bu olaydan daha açık anlatamaz, yüzüme vuramazdı. Ondan sonraki yolumu aydınlatan bir meşale olan bu olayı gözlerimden, sözlerimden ırak tutamadım, tutmadım.”
neden bekliyorsun?
bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?